Bir yakınınıza Alzheimer teşhisi konduğunda

Yakınınızı doktorlara, hastanelere götürdünüz, demans teşhisi kesinleşti. Önce kabullenmekte güçlük çektiniz ama bu teşhisle birlikte hepinizin hayatında önemli değişiklikler oldu. Bu teşhise rağmen sevdiğiniz yakınınızın mutlu, güzel, dolu bir yaşam sürmesi mümkün. Öncelikle daha ilk günden hastalığın en ileri ve en zor evrelerinin birden geleceğini düşünerek karamsarlığa kapılmayın. Evet hastalık kaçınılmaz olarak ilerleyecek ama bu ilerleme yavaş yavaş, alıştıra alıştıra olacak. Hepinize uyum sağlayabilecek zamanı verecek. Her evrenin zorlukları olduğu gibi kolaylıkları da olacak, aynı yaşamın bütünü gibi. 

 

Evde yapılacak değişikliklerle başlamak önemli. Öncelikle hastanın güvenliği açısından neler yapılmasının zorunlu olduğunu belirlemek, ardından da hastaların evde geçirdikleri vakit giderek arttığı için konforlarına yönelik düzenlemeleri yapmak yararlı olacaktır.  Özellikle yalnız yaşayan hastalar için alınması gereken çok sayıda tedbir var.

Kaybolma önemli bir risk onun için tedbir almak gerekli. İdeal olan Alzheimer teşhisi olan kimselerin yalnız başlarına bırakılmamaları.

İşitme güçlüğü, görme problemi olan hastaların bu sorunları olabildiğince çözülmeli. Etraftaki uyaranların eksilmesi hastanın daha içe kapanmasına yol açabilecektir. Olan biteni duymadığı için ya da iyi görmediği için takip edemeyen hasta hem uyaran eksikliği hem yanlış birşey söyleme/yapma endişesi ile sessizleşebilir, durgunlaşabilir ya da tam tersi öfke patlamaları yaşayabilir. İletişimin olabilen en iyi şekilde sürdürülmesi için bazı hastalarda işitme cihazı, gözlük gerekebilir. Hastalarla birebir iletişim kurmak ve olabildiğince direk cümleler ile konuşmak çok yararlı olacaktır.

Alzheimer hastalarının bakımında onlara çocuk muamelesi yapmadan ama çocuklar için yaratılan çözümlerden ipucları alarak sorunları çözmek sık başvurduğumuz bir yöntemdir. Nasıl idrar kontrolünü kaybeden hastaya çocuklarda olduğu gibi emici çamaşırlar ya da bezlerle yardımcı oluyorsak karmaşık cep telefonlarını kullanamayan bir hastamıza çocuklar için üretilen dört beş hızlı arama tuşlu cep telefonlarından vermek iyi bir fikir olabilir.

 

Karmaşık okumalar yapamayan bir hastaya eskiden okuduğu basit öyküleri vermek, eskiden izlediği klasik filmleri seyrettirmek ama en güzeli müziğin her kuşağın ruhunu besleyen dilinden yararlanmak önemli uyaran lar sağlamaktır. Hastalığın ilerlediği dönemlerde sözel iletişim kısıtlandığında hastanın elini tutarak onunla iletişimi sürdürmek bir bebeği okşayarak rahatlatmaya; artık kendisi yürüyemeyen bir hastayı tekerlekli sandalye ile de olsa hava almaya çıkarmak bir bebeği çocuk arabası ile gezdirmeye benzetilebilir.

 

Esas olan hastamızın yaşamsal gereksinimlerini tespit edip o gereksinimleri imkanların elverdiği ölçüde karşılamaktır. Yaşamsal gereksinimler beslenme, hijyen, güvenlik gibi temel gereksinimlerle sınırlı olmayıp sevgi, şefkat, iletişim-ki bu sözel ve tensel olabilir-beyin kapasitesine göre entellektüel uyaranları sürdürmek de önemlidir.