Parkinson artı sendromlardan biri olan Multisistem Atrofinin çeşitli alt tipleri vardır. Multisistem atrofi denmesinin sebebi bu hastalığın hem hareket sistemini hem de otonom sinir sistemini etkilemesidir. Otonom sinir sistemi kan basıncımızı, kalp hızımızı, sindirim, boşaltım organlarımız gibi iç organlarımızı kontrol eden sinir sistemidir. Multisistem atrofide parkinson hastalığına benzer bulgulara ek olarak otonom sinir sisteminin işlevlerinde de ilerleyici bozulma olur.


Shy-Drager sendromu adını da alan Multisistem Atrofi alt tipinde kan basıncında ciddi düşmeler olur, mesane kontrolü de bozulur. 

Olivopontocerebellar atrofi denilen bir alt tipde ise ağır bir denge ve konuşma bozukluğu da tabloya eşlik eder.

Striatonigral dejenerasyon adı verilen alt tip ise parkinson hastalığına benzer özellikler gösterir ama tedaviye daha cevapsızdır.

Artık bunların hepsine birden Multisistem atrofi denmektedir. MSA'da aşağıdaki bulguların hepsi ya da bir kısmi değişken baskınlıkta bulunabilir. Bazen hastalar Progresif Supranükleer Palsi ile karıştırılabilir. Ama en önemli fark Multisistem Atrofi de ciddi bir zihinsel bozukluk olmamasıdır. Sadece bir zihinsel yavaşlama gözlenir. Aslında bu açıdan bakıldığında MSA'nın demans türleri arasında yer alması yanlıştır. Ama dejeneratif hastalık olarak gösterdiği diğer bütün özellikler, hastanın giderek artan bakım ihtiyacı diğer demans hastalıklarla benzerlik gösterdiği için dahil edilmiştir. 

MSA belirtileri özetle; konuşma güçlüğü, yutma güçlüğü, hareketlerde katılık, yavaşlık, istem dışı kasılmalar, denge bozukluğu, düşmeler, idrar tutuklukları, konstipasyon, cinsel işlev bozuklukları, görme bozuklukları, düşmelere ve yutma güçlüğüne bağlı komplikasyonlar görülür. En çok sorun yaratan belirtiler düşük tansiyona bağlı ayakta durma güçlüğü ve distonik kasılmalara bağlı kısıtlılık ve ağrılardır. Bu belirtiler zaman içinde ilerler. 

Tedavi diğer dejeneratif hastalıklarda olduğu gibi belirtilere yöneliktir. Hareket bozuklukları için parkinson tedavisinde kullanılan dopamin benzeri ilaçlar kullanılır. Yutma güçlüğü için ileri dönemde PEG ile direk mideden besleme yoluna gidilebilir. Distonik kasılmalar için buna yönelik ilaçlar denenebilir. Otonom sisteme ilişkin sorunlar için bu sisteme yönelik çeşitli ilaçlarla tansiyon düşmeleri, idrar tutukluğu ve konstipasyon tedavi edilebilir.

Bu hastalığın zor bir yanı da bütün bu fiziksel kısıtlamaları yaşayan hastanın zihinsel olarak oldukça berrak olması ve derin bir umutsuzluk hissedebilmesidir. Bununla başetmek için antidepresanlara da başvurulur.